Po pięćdziesiątce szczęście zaczyna wyglądać inaczej. Dlaczego? To stosunkowo proste i trochę bezczelne: dla świata. Niekiedy, egoistyczne – dla ludzi. Ale w końcu zdrowe dla samej pięćdziesięciolatki. Dlaczego tak jest? Dlatego, że w końcu nie pozwalamy sobie go odebrać. Ani nie pozwalamy go dla nas narysować. Same bierzemy farby i same nanosimy na obraz dokładnie to, czego potrzebujemy. I wtedy zaczyna się nasze, a nie czyjeś życie. Nasze.

Szczęście po 50 wygląda inaczej

Nie dlatego, że jest go mniej. Może właśnie dlatego, że po raz pierwszy przestajemy wierzyć, że szczęście musi wyglądać tak, jak ktoś nam powiedział.

• Nie musi być mężem.
• dziećmi.
• domem, który lśni, obiadem na stole i poczuciem, że wszyscy są zadowoleni.
• Szczęście nie musi być nawet młodością.

I to jest bardzo dobra wiadomość.

Bo młodość ma jedną zasadniczą wadę. Kończy się.

A szczęście nie musi.

Pięćdziesiątka nie jest końcem. Jest momentem rozliczenia

Możesz mieć 52 lata i pierwszy raz naprawdę zapytać: „A czego właściwie ja chcę?”

Nie czego chce mąż, ani nie czego potrzebują dzieci.

Ani nie co wypada. Poza tym nie czego oczekuje rodzina, ani nie co powiedzą koleżanki.

Ty. Czego chcesz Tu.

To pytanie bywa niewygodne.

Zwłaszcza jeśli przez trzydzieści lat odpowiadało się na inne synonimami, a tak naprawdę zastępnikami. „Co trzeba zrobić?” „Komu pomóc?” „Co ugotować?”, „Kiedy wróci?”, „Czy dzieci wszystko mają?”, „Czy mama potrzebuje czegoś z apteki?”

I przez lata żyło się dla innych. A potem telefon milknie. Dzieci mają własne życie. Rodzice mogą potrzebować coraz więcej pomocy albo już ich nie być.

Praca się zmienia. Małżeństwo się zmienia. Ciało się zmienia. Ale człowiek zostaje.

Sam ze sobą.

To może być pustka. Ale może być też początek.

Szczęście nie zaczyna się od pozytywnego myślenia

To ważne.

Bo czasami mam wrażenie, że współczesny świat próbuje sprzedać kobietom po pięćdziesiątce kolejną rzecz do wykonania.

Masz być szczęśliwa. Masz ćwiczyć. Bawić wnuki. Opiekować się rodzicami.

Medytować. Podróżować.

Rozwijać się. Pięknie wyglądać. Pić wodę. Czytać książki. Mieć pasję.

Oddychać przeponą.

I oczywiście koniecznie kochać siebie. Najlepiej przed ósmą rano.

A jeśli mimo tego wszystkiego nadal nie jesteś szczęśliwa, możesz mieć wrażenie, że nawet szczęście robisz źle.

Tymczasem zdrowie psychiczne nie działa jak instrukcja obsługi pralki.

Nie naciskasz odpowiedniego przycisku i nie zaczyna się program „SZCZĘŚCIE 60°”.

Skąd się zatem bierze szczęście po 50?

WHO zwraca uwagę, że dobrostan w późniejszym wieku zależy między innymi od zdrowia, środowiska, relacji społecznych, poczucia bezpieczeństwa i możliwości robienia tego, co dla człowieka naprawdę ważne. Nie ma jednej definicji „dobrego starzenia się” ani jednego wzorca starszej osoby.

I może właśnie od tego warto zacząć.

Nie od pytania: „Jak mam być szczęśliwa?”

Tylko: „Co sprawia, że moje życie jest moje?”

Po pięćdziesiątce nie potrzebujesz więcej ludzi. Potrzebujesz lepszych relacji.

To ogromna różnica.

W młodości często budujemy sieć. Koleżanki z pracy. Znajomi dzieci. Sąsiedzi. Rodzina.

Ludzie poznani przy okazji.

Ktoś jest blisko, bo życie nas obok siebie postawiło.

Po pięćdziesiątce możesz zacząć wybierać.

I wcale nie chodzi o to, żeby mieć dwadzieścia przyjaciół.

Możesz mieć dwie osoby. Ale takie, do których można zadzwonić bez wcześniejszego układania w głowie rozmowy.

Takie, przy których można powiedzieć: „Dzisiaj nie mam siły”.

I nie trzeba tego tłumaczyć. To nie jest drobiazg.

Odpowiednie osoby obok

WHO traktuje samotność i izolację społeczną jako istotne czynniki wpływające na zdrowie psychiczne i fizyczne. Wśród starszych osób około jedna czwarta doświadcza izolacji społecznej, a znacząca część doświadcza samotności. Jednocześnie badania i zalecenia WHO wskazują, że wartościowe kontakty społeczne mogą poprawiać dobrostan, satysfakcję z życia i jakość życia oraz zmniejszać objawy depresyjne.

Czyli szczęście po pięćdziesiątce nie musi oznaczać:

„Mam wszystko”.

Czasami oznacza: „Mam z kim wypić kawę i nie muszę udawać”.

Nie czekaj, aż ktoś przestanie cię ranić

To może być jedna z najtrudniejszych lekcji.

Niektóre kobiety czekają. Aż się coś zmieni. Czekają na prze[rosiny, aż mąż zrozumie, a dorosłe dziecko doceni. Może na siostrę, która się odezwie. Na człowieka, który przez dwadzieścia lat był emocjonalnie nieobecny, ale „może kiedyś”.

Może.

Tylko że życie nie jest poczekalnią.

A pięćdziesiątka ma tę przewagę nad trzydziestką, że coraz wyraźniej widzisz, ile czasu można spędzić na czekaniu.

Nie musisz nikogo przestać kochać.

Możesz jednak przestać budować swoje życie wokół jego decyzji.

To ogromna różnica.

Twoje ciało nie jest projektem do naprawienia

Po pięćdziesiątce ciało zaczyna mówić głośniej.

Zmienia się skóra. Sylwetka. Sen.

Hormony. Wydolność. Czasem zdrowie.

I łatwo wejść w kolejną pułapkę: „Muszę odzyskać siebie sprzed lat”.

Nie.

Tamtej kobiety już nie ma. I całe szczęście.

Bo ty wiesz dzisiaj rzeczy, których ona nie wiedziała.

Przeżyłaś choroby, rozstania, narodziny, śmierć, zachwyty, rozczarowania, sukcesy i własne kompromitacje.

• Wiesz, że nie każda miłość jest miłością.
• Nie każdy uśmiech oznacza życzliwość.
• Czasami najlepszą odpowiedzią jest wyjście.
• I wiesz, że można mieć rację i jednocześnie przegrać życie.

Ciało nie jest więc dowodem porażki.

Jest pamiętnikiem. I warto o nie dbać.

Nie po to, żeby udowodnić, że masz 35 lat.

Po to, żeby mając 55, 65 czy 75, nadal móc robić rzeczy, które kochasz.

Jak dbać o ciało po 50?

WHO podkreśla znaczenie aktywności fizycznej, zdrowego odżywiania i wspierającego środowiska dla utrzymania sprawności fizycznej i psychicznej oraz możliwości robienia tego, co jest dla nas ważne.

To jest zupełnie inna filozofia niż:

„Muszę wyglądać młodziej”.

Bardziej: „Chcę być sprawna do życia”.

Szczęście potrzebuje celu

Nie musi to być wielki cel.

• Nie musisz zakładać fundacji.
• Napisać książki.
• Przebiec maratonu.
• Otworzyć restauracji na Sycylii.

Możesz, jeśli chcesz.

Ale możesz też mieć cel znacznie mniejszy.

• Nauczyć się włoskiego.
• Zacząć malować.
• Uprawiać ogród.
• Pomagać komuś.
• Zrobić kurs.
• Pojechać sama do miejsca, którego zawsze chciałaś zobaczyć.
• Napisać coś, co od lat siedzi ci w głowie.
• Zacząć pracować inaczej.
• Albo po prostu codziennie mieć godzinę, która należy tylko do ciebie.

Bo kiedy kończą się role, które przez lata organizowały życie, potrzebujemy czegoś więcej niż wolnego czasu.

Potrzebujemy powodu, żeby rano wstać.

WHO wskazuje, że utrata poczucia celu, między innymi w związku z przejściem na emeryturę, może być czynnikiem obciążającym zdrowie psychiczne. Jednocześnie wspieranie aktywności społecznej, edukacyjnej, twórczej czy wolontariatu jest jednym ze sposobów wzmacniania dobrostanu.

Dlatego pytanie po pięćdziesiątce nie brzmi:

„Co jeszcze mogę osiągnąć?”

Może brzmi: „Co jeszcze chcę przeżyć?”

Naucz się mówić „nie” bez pisania elaboratu

To jest bardzo niedoceniana umiejętność.

• Nie.
• Nie mogę. Nie chcę.
• Po prostu: Nie tym razem.
• Nie odpowiada mi to.
• Nie będę tego robić.

Koniec. Bez siedmiu powodów.

Poza tym brezentacji PowerPoint,  załączników i  komisji śledczej.

Kobiety często są uczone, że dobre relacje wymagają ustępowania.

Czasami tak.

Ale dobra relacja nie wymaga zniknięcia jednej osoby.

Jeżeli twoje „nie” zawsze powoduje katastrofę, być może problemem nie jest twoje „nie”.

Może problemem jest to, że ktoś przyzwyczaił się do twojego „tak”.

I jeszcze jedna rzecz

Nie próbuj być szczęśliwa cały czas.

To niemożliwe.

Śmierć boli. Rozwód to nie jest zwykłe rozstanie.

Samotność jest trudna. Choroba to nic fajnego.

Dziecko, które cierpi, boli bardziej niż własna rana.

Są dni, kiedy nie trzeba być wdzięczną.

Trzeba przeżyć dzień.

Usiąść.

Popłakać.

Zrobić herbatę.

Pójść spać.

A następnego dnia wstać.

Szczęśliwe życie nie jest życiem bez smutku. To życie, w którym smutek nie dostaje kluczy do całego domu. Nie jest mapą, tylko jedną ze ścieżek na niej.

Więc jak być szczęśliwą po pięćdziesiątce?

Nie mam dla ciebie dziesięciu magicznych zasad.

Mam coś trudniejszego.

Przestań budować szczęście z rzeczy, które mogą ci zostać odebrane.

Z wyglądu, cudzej aprobaty, z tego, czy dzieci zadzwonią, z tego, czy mąż jest w dobrym humorze, z tego, czy ktoś cię wybierze.

Buduj je także z rzeczy, które są w tobie.

• Z ciekawości.
• relacji, które są wzajemne.
• własnego głosu.
• ciała, o które dbasz.
• ludzi, przy których możesz być sobą.
• rzeczy, które mają znaczenie.
• umiejętności odejścia.
• odwagi pozostania.

Z tego cudownego momentu, kiedy przestajesz pytać:

„Czy mogę?” I zaczynasz pytać: „Czy chcę?”

Bo może właśnie na tym polega dojrzałość. Nie na tym, że wszystko już wiemy. Tylko na tym, że coraz lepiej wiemy, czego nie chcemy oddawać za święty spokój.

Po pięćdziesiątce można zacząć życie od nowa.

Nie takie jak dawniej. Lepsze, bo własne. W końcu…

I jeśli dziś jesteś w miejscu, w którym patrzysz na swoje życie i myślisz:

„Czy to już wszystko?”

Mam dla ciebie jedną odpowiedź. Nie.

To nie jest ostatni rozdział. To może być pierwszy, który napiszesz naprawdę po swojemu. Odwróć stronę i pisz…